وبلاگ کتابخانه عمومی علی بن ابیطالب ع

******

"کتابخانه، آشیانهٔ رؤیاهای کوچک"

در قلب این شهر، خانه‌ای بود که دیوارهایش از واژه‌ها بافته شده بود؛ خانه‌ای به نام «کتابخانهٔ عمومی علی بن ابیطالب (ع) جوی‌آباد». خانه‌ای که نفس‌هایش بوی کاغذهای کهنه و خنده‌های کودکان می‌داد. پیش از آنکه جهان در سکوتِ کرونا فرورود، هر پنجشنبه، آفتاب از لابه‌لای پنجره‌های کتابخانه، ردپای کوچکانی را می‌دید که با گام‌های سبک، همچون پروانه‌هایی رنگارنگ به‌سوی قفسه‌های کتاب پرواز می‌کردند. آنها دور هم حلقه می‌زدند، انگار برگ‌های طلایی پاییزی که باد مهربانی آنها را گرد هم آورده باشد. کتاب‌ها را برمی‌داشتند و کلمات را با هم می‌خواندند، گاه چشمانشان از تعجب گرد می‌شد و گاه قهقهه‌هایشان چون آواز بلبلان، فضا را پر می‌کرد. نمایش بازی می‌کردند و دنیا را به رنگِ افسانه‌هایشان نقاشی می‌کردند؛ گاهی شاهزادهٔ شجاع جنگل بودند و گاهی دریانوردانی که به دنبال جزیرهٔ گمشدهٔ دانایی می‌گشتند.

اما طوفانِ غریبِ کرونا آمد و درهای کتابخانه را بست. کودکان پشت پنجره‌های سرد ایستادند، دست‌های کوچکشان بر شیشه‌ها نقش‌بست و قلب‌هایشان از دوریِ آن آشیانهٔ گرم، لرزید. اما کتابخانه، حتی در تنهایی نیز مادرانه بال‌هایش را گشود. کتاب‌ها، چون نامه‌های عاشقانه، به دستشان رسیدند. هر صفحه، پنجره‌ای شد به آسمانِ بی‌انتهای خیال؛ هر داستان، هم‌سفری شد در کوچه‌های تنهایی. کودکان در گوشهٔ اتاق‌های کوچکشان، با قهرمانان کتاب‌ها هم آواز شدند، با آنها خندیدند، گریستند و رؤیا بافتند. کتابخانه به آنها آموخته بود که حتی اگر دنیا از حرکت بایستد، واژه‌ها بال دارند و خیال‌ها مرزی نمی‌شناسند.

و آنگاه، در هفتهٔ کتاب، زمانی که آسمان شهر هنوز ابری بود، کودکان تصمیم گرفتند پیامی بفرستند؛ پیامی از جنسِ امید و مهربانی. در کلیپی سرشار از رنگ و شعر، دنیا را صدا زدند. در آن کلیپ، دست‌های کوچکشان کتاب‌ها را بالا گرفتند، همچون مشعل‌هایی که تاریکی را می‌شکافند. با صدایی که از پاکیِ برف بود، گفتند: «کتابخانه خانهٔ دوم ماست، جایی که پروانه‌های رؤیایمان بال می‌گیرند!». چهره‌هایشان، آیینه‌ای از عشق بی‌پایان به واژه‌ها بود و نگاهشان، قصهٔ فرداهایی را روایت می‌کرد که در آن، هر کودکی با کتابی در دست، سازندهٔ دنیایی روشن‌تر خواهد بود.

کتابخانه، برای این کودکان، تنها چهاردیواری پر از قفسه نبود؛ آنجا خاکِ حاصلخیز رؤیاهایشان بود. امروز می‌دانند هر کتابی که ورق می‌زنند، رگی است به قلبِ آینده و فردا، وقتی بزرگ شوند، خاطراتِ آن پنجشنبه‌های پر از خنده و کتاب‌های نخوانده، همچون چراغ راهشان خواهد بود تا بدانند جهان را می‌توان با کلماتِ مهربان، نجات داد.

*****

اگر دوست دارید تقویم سال 1404 هجری شمسی با طراحی کتابخانه علی بن ابیطالب (ع) جوی آباد را داشته باشید

اینجا یا اینجا کلیک کنید.